Polecamy
ziemia | 2019-07-23
Duże trzęsienie ziemi w mieście oznacza gigantyczne straty i trudną do oszacowania liczbę ofiar. Współczesna inżynieria robi wszystko, by temu zaradzić. W350 to drapacz chmur, który wybuduje japońska firma Nikken Sekkei. Niedługo stanie w Tokio i będzie miał – jak wskazuje nazwa – 350 m wysokości.
człowiek | 2019-07-23
Całe życie szukała miejsca, w którym mogłaby być po prostu sobą. Ale w czasach, gdy kobieta była albo żoną swojego męża, albo nikim, nie było to łatwe. Mieszkała w Polsce, Rosji, imperium osmańskim i w każdym z tych krajów budziła sensację niezależnością, odwagą i sposobem bycia. Wyprzedziła swoją epokę o 200 lat.
technika | 2019-06-24
Dzięki internetowi tworzenie sztucznych języków jeszcze nigdy nie było tak popularne. Dla lingwistów valyriański, mandaloriański, quenya czy khuzdûl to wyzwanie, dla zapaleńców – sztuka. Fanom SF nie trzeba przedstawiać serialu „Star Trek”. To jedna z najbardziej kasowych produkcji w historii kina i telewizji.
Aktualności
człowiek | 2018-07-09
Wspólna książka Daniela Golemana, autora bestsellerowej Inteligencji emocjonalnej, i kognitywisty Richarda Davidsona to owoc długoletnich badań nad wpływem medytacji na ciało, umysł i mózg.
człowiek | 2018-06-21
Choroby odkleszczowe okazują się o wiele większym problemem, niż uważano przez lata. A zwłaszcza najbardziej rozpowszechniona – borelioza. Czy stanie się chorobą XXI w.?
nauki ścisłe | 2018-06-21
W obrębie DNA występują rejony, o których istnieniu i funkcji nie mieliśmy do tej pory pojęcia. Nazwano je ciemnym DNA. Wydaje się ono równie nieuchwytne i tajemnicze jak ciemna materia we wszechświecie.
nauki ścisłe | 2018-05-22

Podczas gdy drukarki 3D stają się coraz dostępniejsze, w laboratoriach na całym świecie powstaje nowa generacja drukowanych obiektów. Czy druk 4D stanie się tak samo popularny jak jego poprzednik?

nauki ścisłe | 2018-05-17
do podjęcia nowych studiów: Physics of Advanced Materials for Energy Processing – PAMEP prowadzonych w języku angielskim.
ziemia | 2018-04-20
Człowiek od zawsze instynktownie omijał jadowite zwierzęta. Teraz  okazuje się, że mogą się one przyczynić do odkrycia remedium na śmiertelne choroby.
«3456
7
89101112»
Aktualne numery
11/2019
10/2019
Kalendarium
Listopad
21
W 1783 r. nad Paryżem Jean Pilatre i markiz François Laurent d'Arlandes odbyli pierwszy swobodny lot balonem.
Warto przeczytać
Michael Hebb to współtwórca popularnego na Zachodzie ruchu, w ramach którego ludzie, znajomi lub nieznajomi, spotykają się przy stole, by porozmawiać o śmierci. Tak jak o życiu, normalnie. Gdybyś mógł przedłużyć swoje życie, to o jak długo? Jak wygląda dobra śmierć? Jak chciałbyś być wspominany?

WSPÓŁPRACUJEMY
Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło

Autor: Piotr Ślipiński | dodano: 2012-05-28
Żywe patyki

Straszyki to prawdziwi mistrzowie owadziego kamuflażu. Czasem jednak nie udaje im się uniknąć spotkania z napastnikiem. Wbrew pozorom wcale nie pozostają wtedy bezradne.


Jaszczurka czujnie omiata wzrokiem kolejne liście, wypatrując porannej zdobyczy. Gad z każdym krokiem zbliża się do znieruchomiałego straszyka. Wreszcie zatrzymuje się kilkanaście centymetrów od niego, łowiąc rozdwojonym językiem cząsteczki zapachu. Zguba owada wydaje się nieuchronna, kiedy nagły ruch skupia uwagę drapieżnika na sąsiedniej gałęzi. Jaszczurka odwraca głowę, błyskawicznie ocenia odległość do celu i atakuje. Motyl przez chwilę szamocze się w pysku gada, po czym nieruchomieje. Jaszczurka szybko połyka zdobycz, podrzucając do góry głowę i rytmicznie poruszając karminowym podgardlem. Niebezpieczeństwo minęło, straszyk po raz kolejny uniknął zjedzenia. Dlaczego nie podzielił losu motyla? Ponieważ pozostał nieruchomy.  Ta odpowiedź tylko z pozoru jest banalna.

Pozostań niewidoczny...

Pierwszym naukowcem, który opisał przedstawicieli rzędu Phasmida, był nie kto inny jak sam Karol Linneusz w 1758 r. Pochodzący z Papui-Nowej Gwinei, wielki - mierzący blisko 20 cm długości - patyczak Phasma gigas musiał przykuć wzrok skrupulatnego przyrodnika. Wspomniany patyczak nie jest jednak wcale największym ze znanych przedstawicieli tego liczącego blisko trzy tysiące gatunków rzędu. Okaz Phobaeticus serratipes, pochodzący z Malezji, z w pełni wyprostowanymi odnóżami może mierzyć nawet ponad pół metra! Najczęściej jednak owady z rzędu Phasmida mają rozmiary kilkucentymetrowe. Mimo różnic w wielkości budowa ciała tych przedziwnych zwierząt jest zwykle podporządkowana jednemu celowi: unikaniu zagrożenia. Temu samemu służą liczne przystosowania straszyków, mające - niekiedy paradoksalnie do ich imponującej wielkości - uczynić je niewidocznymi. Dlatego też większość tych owadów prowadzi nocny tryb życia, co w połączeniu z maskującymi barwami pozwala im uniknąć całej rzeszy polujących na nie drapieżników: płazów, gadów, ptaków i ssaków, a nawet pająków, mrówek i modliszek. Klasycznym zachowaniem straszyków jest wspomniane we wstępie zamieranie w bezruchu w momentach zagrożenia oraz w czasie dziennego spoczynku. To mądra strategia. Oczy wielu zwierząt - także drapieżników - są często w największym stopniu wyczulone właśnie na ruch. Poruszający się w polu widzenia przedmiot uznawany jest często przez mózg za priorytetową informację. Nawet ludzkie oko, mimo całej swej złożoności, ma w obwodowej części siatkówki obszar wrażliwy tylko i wyłącznie na ruch. Potrafimy stwierdzić, że „coś" przemieszcza się w zasięgu naszego wzroku na długo przed tym, zanim potrafimy to coś zidentyfikować.

...albo strasz

Patrząc na straszyki w ich naturalnym środowisku, od razu dostrzeżemy, że kształt ciała niezwykle ułatwia tym zwierzętom wtopienie się w otoczenie. Rozpłaszczone na korze drzewa, rozciągnięte pomiędzy gałązkami krzewu albo wzdłuż nerwu liścia są niezwykle trudne do wypatrzenia. To naśladownictwo określa się mianem mimetyzmu. Co się jednak dzieje, kiedy mimo wszystko kamuflaż zawiedzie? Owady wykryte przez drapieżnika stosują rozmaite triki pozwalające im oszukać przeciwnika. Najprostszym jest odpadnięcie z gałęzi i udawanie martwego (katalepsja). Wiele drapieżników poluje w sposób aktywny i jest wyczulona na poruszające się ofiary. Obiekt, który przestaje się poruszać, w wielu przypadkach przestaje je więc interesować. Poza tym ofiara, która „właśnie zdechła" lub jeszcze konwulsyjnie drga, symulując śmierć wskutek zatrucia czy ataku pasożytów, również staje się mniej atrakcyjnym pokarmem.  Swoją nazwę straszykowate zawdzięczają zapewne po części umiejętnościom aktywnego odstraszania napastników. Jedną z najciekawszych sztuczek jest upodabnianie się (mimikra) do zwierząt niebezpiecznych. Mistrzem tej techniki jest straszyk australijski Extatosoma tiaratum, w sytuacji zagrożenia naśladujący skorpiona: unosi przednie odnóża, jakby prezentował szczypce, i zagina odwłok, imitując kolec jadowy. Tak naprawdę jest to jednak prawie zupełnie niegroźny roślinożerca (jeśli nie liczyć ostrych i imponujących kolców obecnych na powierzchni jego ciała). Podobne kolce mają też straszyki z rodzaju Eurycantha pochodzące z regionu Papui-Nowej Gwinei. Zaatakowane samce tego gatunku kopią przeciwnika odnóżami i mogą go dotkliwie poranić. Jeszcze inne straszyki, np. samice Eurycnema goliath, w sytuacji zagrożenia stroszą gwałtownie  jaskrawe skrzydła, starając się odstraszyć napastnika. Natomiast niektórzy przedstawiciele rzędu Phasmida, a także pochodzący z północno-wschodniej Australii patyczak Megacrania batesii określany powszechnie „pieprzowym" mają w swoim arsenale broń chemiczną. Przedstawiciele tego gatunku, żyjący na powierzchni liści palm Pandanus, są dobrze chronieni przed wrogami naturalnymi. Kiedy jednak zostają odkryci, wydzielają drażniącą substancję przypominającą nieco w zapachu miętę pieprzową. Podobną wydzieliną, pochodzącą od zamieszkującego Madagaskar straszyka Parectatosoma mocquerysi, zainteresowali się ostatnio naukowcy. W jej składzie zidentyfikowano bowiem nieznany do tej pory monoterpen, nazwany parectadialem, o potencjalnych właściwościach przeciwnowotworowych.

On bez nogi żyć może

Jednym z najbardziej ryzykownych momentów w życiu straszyków jest linienie. Gatunki z rzędu Phasmida przechodzą bowiem przeobrażenie niezupełne (hemimetaboliczne). W tym procesie wykluwająca się z jaja larwa (zwana nimfą) jest właściwie miniaturową imitacją dorosłego osobnika. W rozwoju nie występuje stadium poczwarki. Nimfa, pochłaniając ogromne ilości pożywienia, zwiększa swoje rozmiary, aż do momentu kiedy nie może już więcej urosnąć. Wtedy wyszukuje sobie liść lub gałąź, na których zawisa głową w dół, i zaczyna proces zrzucania starego oskórka. Napiera głową od wewnątrz na odstającą od ciała wylinkę, która pęka w tym właśnie miejscu, a „powiększona" larwa wychodzi przez stopniowo rozszerzającą się szczelinę. Niekiedy proces ten przebiega z problemami: odnóże owada może beznadziejnie uwięznąć. Wtedy szamoczący się straszyk może celowo odrzucić nogę (autotomia). Ponieważ jednak owad przechodzi linienie kilkukrotnie, istnieje duża szansa, że z czasem zregeneruje tę stratę.  Finał procesu przeobrażenia odbywa się z reguły wczesnym rankiem lub wieczorem (kiedy mocno osłabiony owad jest najmniej narażony na atak) i może trwać od kilkudziesięciu minut do nawet dwóch godzin. Po jego zakończeniu straszyki często zjadają stary oskórek, odzyskując w ten sposób wiele cennych substancji odżywczych, które w innym wypadku wykorzystałby ktoś inny.  

Zaloty

Straszykowate są rozdzielnopłciowe, jednak niezapłodniona samica często może też składać jaja, z których (zazwyczaj) rozwijają się wyłącznie samice. Tego typu technika rozrodcza zapewnia utrzymanie się gatunku w środowisku w momencie, w którym wzajemne odnalezienie się przez obie płcie jest utrudnione. Samce niektórych gatunków (m.in. z rodzajów Timema, PinnispinusAnisomorpha) w okresie rozrodczym aktywnie poszukują samic. Ponieważ zwykle są od nich mniejsze, dalszy ciąg godów przebiega u nich dość ciekawie. Osobniki męskie, chcąc uzyskać pewność co do ojcostwa przyszłego potomstwa partnerki, wdrapują się na grzbiet samicy i pozostają na nim, zaciekle broniąc dostępu do ciała wybranki. Jednak, ze względu na repertuar bojowy oponentów, walki głównie ograniczają się do przepychanek i bardzo rzadko kończą się śmiercią któregoś z rywali. Zwykle samce napierają na siebie głowami, starając się zrzucić rywala z samicy. Zapamiętałe w boju samce czasem nie dostrzegają faktu, iż właśnie spadły z ciała wybranki i kontynuują walkę już na ziemi, podczas gdy (nie)zdegustowana samica odchodzi w inne miejsce, dostając się pod opiekę trzeciego, niezaangażowanego w bój samca. 

Są, a jakby ich nie było

Straszyki zwykle wymykają się uwadze ludzi, chyba że stają się dla nich przyczyną bezpośredniego zagrożenia, a to nie zdarza się często. Co prawda występujący na Florydzie Anisomorpha buprestoides wydziela substancję wywołującą u człowieka czasową ślepotę, jest to jednak przypadek jednostkowy. Niewykluczone, że większe kłopoty straszyki sprawiły ludziom tylko dwukrotnie. W 1963 r. masowy wylęg patyczaka Didymuria violescens doprowadził do zagłady ponad 1,5 tys. km² lasów eukaliptusowych w Nowej Południowej Walii i Wiktorii w Australii. Do dziś cyklicznie pojawiające się wylęgi owada stanowią zagrożenie dla cennych lasów. Podobny przypadek zdarzył się w 1800 r. na South Sea Isles, nieopodal tego samego kontynentu; tym razem jednak łupem owadów padły plantacje palmy kokosowej, co wywołało lokalny kryzys ekonomiczny i głód. Najczęściej jednak ludzie mają okazję zobaczyć straszyki na własne oczy jedynie w terrariach. Niezwykłe kształty i zachowania tych owadów zafascynowały już niejednego obserwatora, spragnionego odrobiny egzotyki. Warto też dodać, że hodowla straszyków nie jest skomplikowana (choć są również „trudniejsze" gatunki). Naprawdę - nie ma się czego bać.