CIEKAWOSTKI
Autor: Ewa Moroz-Keczyńska Białowieski Park Narodowy | dodano: 2017-05-26
BIAŁOWIESKI PARK NARODOWY więcej wiemy, bardziej rozumiemy, lepiej chronimy!

Puszcza Białowieska jest obiektem zainteresowania przyrodni­ków już od XVIII wieku – wtedy przeprowadzono pierwsze ba­dania naukowe na tym terenie. Stale prowadzi się tu badania z za­kresu różnych nauk, w tym wieloletnie programy dotyczące roślin naczyniowych, zarodnikowych, grzybów, zbiorowisk roślinnych. Najstarszy realizowany na tym obszarze projekt zajmuje się tema­tyką dorastania drzew oraz dynamiki drzewostanów i trwa nieprze­rwanie od 1936 r.

Monitoring naukowy prowadzony jest przez wiele lat na tych samych powierzchniach badawczych, co pozwala śledzić zjawiska i procesy zachodzące w naturalnych ekosystemach leśnych w dłuż­szej perspektywie czasowej.

Ponadto blisko 100 lat ścisłej ochrony Puszczy pozwoliło na re­generację ekosystemów dotkniętych negatywnymi skutkami dzia­łalności ludzi w poprzednich wiekach. Lasy Parku Narodowego charakteryzują się wielką wewnętrzną złożonością, skomplikowa­ną strukturą przestrzenną, dużą stabilnością zachodzących w nich procesów przyrodniczych oraz różnorodnością fitosocjologiczną.

W Parku można spotkać wiele zagrożonych i rzadkich gatun­ków roślin i zwierząt np. rozmiazga kolweńskiego, drewnowca popękanego, bokówkę białą, czy pniarka różowegoy. Jest to też niepowtarzalne skupisko reliktów lasu pierwotnego, a także sie­dlisk ujętych w dyrektywie siedliskowej Unii Europejskiej. Po­nadto struktura i wzajemne oddziaływania pomiędzy niektórymi gatunkami zachowały cechy charakterystyczne dla lasów pierwot­nych (np. rysie wykorzystują martwe drzewa jako kryjówki, jeżyki gnieżdżą się w dziuplach starych olsz).

DZIĘKI BADANIOM WIEMY, ŻE...

Puszcza Białowieska jest najlepiej zachowanym komplek­sem leśnym na Niżu Europejskim. Białowieski Park Narodowy, obejmujący niewiele ponad 10% polskiej części Puszczy Biało­wieskiej, jest najdłużej funkcjonującym obszarem chronionym tej części Europy. Występują tu unikatowe w skali kontynentu, istotne dla ochrony różnorodności biologicznej, siedliska przy­rodnicze. Chronione w Parku Narodowym biocenozy stanowią wyjątkowy przykład funkcjonowania ważnych procesów eko­logicznych i biologicznych zachodzących w ewolucji i rozwoju ekosystemów lądowych.

Wyniki zebrane podczas prawie stuletnich, intensywnych ba­dań dają możliwość dobrego poznania elementów abiotycznych środowiska przyrodniczego, szaty roślinnej oraz flory roślin naczy­niowych, zarodnikowych, grzybów, także fauny.

POTRAFIMY LEPIEJ CHRONIĆ PUSZCZĘ!

Bazy danych o roślinach, grzybach i zwierzętach umożliwiają pracownikom Parku prowadzenie kompleksowej analizy ekosyste­mów. Wiedza ta pozwala budować nowe narzędzia do kolejnych analiz oraz optymalizacji procedur zarządzania zasobami przyrody Parku.

Aby usprawnić ten proces konieczna jest harmonizacja, czyli ze­branie informacji o istniejących danych o zasobach przyrodniczych oraz połączenie ich w ramach jednego narzędzia informatycznego. W przypadku Białowieskiego Parku Narodowego, w ramach pro­jektu „Harmonizacja danych o zasobach przyrodniczych w celu poprawy efektywności zarządzania obszarem”, podjęto działania zmierzające do aktualizacji istniejących zbiorów informacji, pozy­skania nowych danych oraz wdrożenia systemu monitoringu i za­rządzania działaniami ochronnymi w ekosystemach Parku.

I tak na przykład w ekosystemach leśnych rozpoczęto badania starych drzew i ich funkcjonowania w lesie naturalnym. Inwen­taryzacja wykazała ponad 12 000 drzew na obszarze niespełna 5000 ha. Z tej grupy wytypowano najokazalsze egzemplarze (w ra­mach poszczególnych gatunków), a na podstawie ich pomiarów stworzono matematyczne modele reprezentatywne dla poszczegól­nych gatunków.

W ramach projektu przeprowadzono też pierwszą w historii in­wentaryzację i waloryzację zbiorowisk roślinnych i ryb w ekosys­temach wodnych. Identyfikacja zagrożeń umożliwiła opracowanie wytycznych do ich ochrony i monitoringu. Co ważne – podczas prac okazało się, że ekosystemy wodne (mimo, że zajmują zaled­wie 0,18% powierzchni Parku) mają kluczowy wpływ na procesy przyrodnicze zachodzące w samym Parku oraz całej Puszczy Bia­łowieskiej.

Harmonizacja danych o zasobach przyrodniczych Białowie­skiego Parku Narodowego to kolejny ważny krok w walce o za­chowanie bezcennej, pradawnej Puszczy dla przyszłych pokoleń.

Ewa Moroz-Keczyńska Białowieski Park Narodowy

Projekt Harmonizacja danych o zasobach przyrodniczych BPN w celu poprawy efektywności zarządzania obszarem jest realizowany dzięki wsparciu udzielonemu przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).

Drukuj »
Ten artykuł nie został jeszcze skomentowany.
Aktualne numery
07/2018
06/2018
Kalendarium
Lipiec
18
W 1896 r. odbył się pierwszy pokaz filmowy na ziemiach polskich (aparatura edisonowska).
Warto przeczytać
Jest jakaś mądrość w stwierdzeniu neurobiologa Davida Eaglemana, że świadomość jest jak mały pasażer na gapę na transatlantyckim parowcu, podróżujący bez zaprzątania sobie głowy całą wielką maszynerią pod nogami. 

WSPÓŁPRACUJEMY
Logowanie

Nazwa użytkownika

Hasło

Autor: Ewa Moroz-Keczyńska Białowieski Park Narodowy | dodano: 2017-05-26
BIAŁOWIESKI PARK NARODOWY więcej wiemy, bardziej rozumiemy, lepiej chronimy!

Puszcza Białowieska jest obiektem zainteresowania przyrodni­ków już od XVIII wieku – wtedy przeprowadzono pierwsze ba­dania naukowe na tym terenie. Stale prowadzi się tu badania z za­kresu różnych nauk, w tym wieloletnie programy dotyczące roślin naczyniowych, zarodnikowych, grzybów, zbiorowisk roślinnych. Najstarszy realizowany na tym obszarze projekt zajmuje się tema­tyką dorastania drzew oraz dynamiki drzewostanów i trwa nieprze­rwanie od 1936 r.

Monitoring naukowy prowadzony jest przez wiele lat na tych samych powierzchniach badawczych, co pozwala śledzić zjawiska i procesy zachodzące w naturalnych ekosystemach leśnych w dłuż­szej perspektywie czasowej.

Ponadto blisko 100 lat ścisłej ochrony Puszczy pozwoliło na re­generację ekosystemów dotkniętych negatywnymi skutkami dzia­łalności ludzi w poprzednich wiekach. Lasy Parku Narodowego charakteryzują się wielką wewnętrzną złożonością, skomplikowa­ną strukturą przestrzenną, dużą stabilnością zachodzących w nich procesów przyrodniczych oraz różnorodnością fitosocjologiczną.

W Parku można spotkać wiele zagrożonych i rzadkich gatun­ków roślin i zwierząt np. rozmiazga kolweńskiego, drewnowca popękanego, bokówkę białą, czy pniarka różowegoy. Jest to też niepowtarzalne skupisko reliktów lasu pierwotnego, a także sie­dlisk ujętych w dyrektywie siedliskowej Unii Europejskiej. Po­nadto struktura i wzajemne oddziaływania pomiędzy niektórymi gatunkami zachowały cechy charakterystyczne dla lasów pierwot­nych (np. rysie wykorzystują martwe drzewa jako kryjówki, jeżyki gnieżdżą się w dziuplach starych olsz).

DZIĘKI BADANIOM WIEMY, ŻE...

Puszcza Białowieska jest najlepiej zachowanym komplek­sem leśnym na Niżu Europejskim. Białowieski Park Narodowy, obejmujący niewiele ponad 10% polskiej części Puszczy Biało­wieskiej, jest najdłużej funkcjonującym obszarem chronionym tej części Europy. Występują tu unikatowe w skali kontynentu, istotne dla ochrony różnorodności biologicznej, siedliska przy­rodnicze. Chronione w Parku Narodowym biocenozy stanowią wyjątkowy przykład funkcjonowania ważnych procesów eko­logicznych i biologicznych zachodzących w ewolucji i rozwoju ekosystemów lądowych.

Wyniki zebrane podczas prawie stuletnich, intensywnych ba­dań dają możliwość dobrego poznania elementów abiotycznych środowiska przyrodniczego, szaty roślinnej oraz flory roślin naczy­niowych, zarodnikowych, grzybów, także fauny.

POTRAFIMY LEPIEJ CHRONIĆ PUSZCZĘ!

Bazy danych o roślinach, grzybach i zwierzętach umożliwiają pracownikom Parku prowadzenie kompleksowej analizy ekosyste­mów. Wiedza ta pozwala budować nowe narzędzia do kolejnych analiz oraz optymalizacji procedur zarządzania zasobami przyrody Parku.

Aby usprawnić ten proces konieczna jest harmonizacja, czyli ze­branie informacji o istniejących danych o zasobach przyrodniczych oraz połączenie ich w ramach jednego narzędzia informatycznego. W przypadku Białowieskiego Parku Narodowego, w ramach pro­jektu „Harmonizacja danych o zasobach przyrodniczych w celu poprawy efektywności zarządzania obszarem”, podjęto działania zmierzające do aktualizacji istniejących zbiorów informacji, pozy­skania nowych danych oraz wdrożenia systemu monitoringu i za­rządzania działaniami ochronnymi w ekosystemach Parku.

I tak na przykład w ekosystemach leśnych rozpoczęto badania starych drzew i ich funkcjonowania w lesie naturalnym. Inwen­taryzacja wykazała ponad 12 000 drzew na obszarze niespełna 5000 ha. Z tej grupy wytypowano najokazalsze egzemplarze (w ra­mach poszczególnych gatunków), a na podstawie ich pomiarów stworzono matematyczne modele reprezentatywne dla poszczegól­nych gatunków.

W ramach projektu przeprowadzono też pierwszą w historii in­wentaryzację i waloryzację zbiorowisk roślinnych i ryb w ekosys­temach wodnych. Identyfikacja zagrożeń umożliwiła opracowanie wytycznych do ich ochrony i monitoringu. Co ważne – podczas prac okazało się, że ekosystemy wodne (mimo, że zajmują zaled­wie 0,18% powierzchni Parku) mają kluczowy wpływ na procesy przyrodnicze zachodzące w samym Parku oraz całej Puszczy Bia­łowieskiej.

Harmonizacja danych o zasobach przyrodniczych Białowie­skiego Parku Narodowego to kolejny ważny krok w walce o za­chowanie bezcennej, pradawnej Puszczy dla przyszłych pokoleń.

Ewa Moroz-Keczyńska Białowieski Park Narodowy

Projekt Harmonizacja danych o zasobach przyrodniczych BPN w celu poprawy efektywności zarządzania obszarem jest realizowany dzięki wsparciu udzielonemu przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię poprzez dofinansowanie ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG).