Nauka

Ołów z rur i wybuch Wezuwiusza

Numer 7/2016
Rzymski akwedukt (tutaj: Pont du Gard zbudowany w I w. p.n.e.) oparty na konstrukcji łukowej. Woda płynęła w najwyższej części, dolne służyły jako mosty. Rzymski akwedukt (tutaj: Pont du Gard zbudowany w I w. p.n.e.) oparty na konstrukcji łukowej. Woda płynęła w najwyższej części, dolne służyły jako mosty. Inu / Shutterstock
Badania izotopów ołowiu w osadach Zatoki Neapolitańskiej pomagają historykom i archeologom uzupełnić wiedzę o starożytnych Pompejach.

Wybuch Wezuwiusza z 79 r. n.e. nadal budzi zainteresowanie naukowców. Eksplozja ta spowodowała praktycznie całkowite zniszczenie leżących u jego stóp Pompejów i Herkulanum. W miastach tych zginęło około 16 tys. ludzi, a całą okolicę pokryła gruba warstwa popiołów.

Pompeje były w tamtym czasie skanalizowane i miały system akweduktów doprowadzających wodę do domów, jak też do licznych term i fontann. Ponieważ woda płynąca rurami wymywała niewielkie ilości ołowiu, pierwiastek ten trafiał do Zatoki Neapolitańskiej.

01.07.2016 Numer 7/2016

Czytaj także